-Τη Τρίχας το γεφύρ’, ο Σημίτης και η Ματσούκα…
Κώστας Διαμαντίδης - Κοσμέτες Οδοντίατρος, λογοτέχνης , συγγραφέας ποντιακών ἐργων. Απόσπασμα ομιλίας στα πλαίσια του 2ο Πανελλαδικού Συνέδριου Ποντιακού Πολιτισμού ( Γλώσσα- Θέατρο ) που διοργανώθηκε από την Παμποντιακή Ομοσποδνία Ελλάδος στην Καστοριά τον Απρίλιο 2008
Ένα απόσπασμα από αυτό που διαβάζει ο Κοσμέτης δημοσιεύτηκε στο:
Ούγι αναθεμάτς, όλους διόλ εδέβασαν ατο κα.
Αούτο πα πιστέυσατο;
Ο Εγγλέζον
Αούτος ο Εγγλέζον ο άβανακς πολλά εκατεγόρεσεν την χώραν έμουν και ενευρίασα και είπα τα κει (σα Εγγλέζικα είπατα άμα πολλά ευχαρεστέθα). Είπεν ο πούσ_ες η χώραν έμουν εν άμον χαλέ και τα κορίτσια έμουν έχνε μουστάκ. Ε κιτί κιτί Εγγλέζοι… Αούτοι έρχουνταν σα Μάλλια σην Κρήτην, πίνε πίνε και μεθύουνταν, καπνίζνε το χασίς νατ εγαμίο_νταν άμον αοίκον άλλον κι εποίκαν και εμείς έμνες ο χαλέν, Εγρήξες;
Ας τρώει σ_ατόν.
Περί ΚΑΠΝΟΧΩΡΙΟΥ
Δύο λόγια για το χωριό:
Το Καπνοχώρι έχει 386 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και βρίσκεται στα 680μ υψόμετρο. Βέβαια, άσχετα με τους κατοίκους στο Καπνοχώρι ψηφίζουν (στις Βουλευτικές εκλογές) γύρω στα 530 άτομα. Οι Καπνοχωρίτες (Σοφουλαρέτες) που κάποτε απαριθμούσαν 800-1000 άτομα, προτιμούν να ψηφίζουν στη γενέτειρα.
Οι κάτοικοι του χωριού αρχικά ήταν Πόντιοι και Θρακιώτες (Ανατολική Θράκη). Σήμερα υπάρχουν και άλλες εθνότητες όπως Αλβανική, Ποντίων Ρωσίας κλπ. Έτσι έχει αλλάξει και η κουλτούρα του Χωριού από εκείνη που θυμάμαι εγώ την δεκαετία του ’60.
Γνωστό στον υπόλοιπο νομό Κοζάνης από τον ιερέα του Γαβριήλ Γιαννούλη που το 1965 έκαψε το καρναβάλι της Κοζάνης (Φανούς). Σήμερα, όπως και παλιά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, το Καπνοχώρι εξακολουθεί να έχει τρία καφενεία, το ένα από αυτά είναι το καφενείο του Λεωνίδα είναι σε λειτουργία πάνω από 40 χρόνια. Μια καφετέρια στην άκρη του χωριού έχει ως συνήθεις θαμώνες την νεολαία.
Την δεκαετία του ’50 και του ’60 η κυρίως εργασία των χωρικών ήταν η καλλιέργεια των αγρών, (καπνά, πατάτες, κρεμμύδια κλπ). Αρκετοί σήμερα εργάζονται στην ΔΕΗ (ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου) και λίγοι πια καλλιεργούν χωράφια.
Τάβλι, 66, μπιρίμπα, βίδα (παλιά λεγόταν μπουρλότ)είναι από τα αγαπημένα παιχνίδια των σημερινών θαμώνων. Πικέτο και πρέφα έχουν ήδη εκλείψει.
Το Δημοτικό σχολείο δεν υπάρχει πια, μόνο το παλιό οίκημα σώζεται, ενώ στα “αλώνια” έχει ανεγερθεί το Γυμνάσιο Ελλησπόντου.
Ιστορίας ασό χωρίον
Τραγωδίας ασόν Χρύσανθον
Ποίσον κλίκ αδακά
Επισκέψεις
