Aris53m’s Blog

Καπνοχώρι Κοζάνης ή Σοφουλάρ

EE και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο?

Προς τα πού βαδίζει η Τουρκία;

Καταιγισμός αναλύσεων στα Δυτικά ΜΜΕ ακολούθησε τη νίκη του Ερντογάν στο τουρκικό δημοψήφισμα. Η εικόνα ήταν του «μεγάλου χαμένου». Στην Ελλάδα έγινε λόγος για «Πύρρειο νίκη» και μερικοί διείδαν την απαρχή της στρατηγικής καθίζησης της Τουρκίας.Η αντίδραση του Χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης ήταν πολύ διαφορετική, καθώς συνέχισε την ανοδική πορεία των τελευταίων δύο μηνών. Ούτε η τουρκική λίρα έδειξε ανησυχίες για το μέλλον. Η επιχειρηματική τάξη της Τουρκίας, σε αντίθεση με τους διεθνείς αναλυτές, εμφανίζεται ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα. Η αποδοχή του Ερντογάν από το στρώμα αυτό είναι το κρυφό μυστικό της επικράτησής του.

Τα νέα κυρίαρχα στρώματα

Μπορεί σήμερα να ακούγεται αστείο, αλλά μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΑΚΠ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) το 2002, πολλοί είχαν θεωρήσει τον Ερντογάν ως ένα ριζοσπάστη πολιτικό που θα χτυπούσε το κεμαλικό κατεστημένο και θα έφερνε τη δημοκρατία. Δυτικοί αναλυτές φαντασιώνονταν το «καλό» τουρκικό Ισλάμ ως αντίβαρο στο Ιράν και την Αραβία.

Η πραγματικότητα ήταν πάντα πολύ διαφορετική. Το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ ποτέ δεν ήταν δημοκρατικό, ούτε φυσικά αντικαπιταλιστικό, ή αντιιμπεριαλιστικό. Ο ερχομός του στα πράγματα σηματοδότησε αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «αυταρχισμό της ελεύθερης αγοράς». Αντίθετα με ότι νομίζουν πολλοί, δεν υπάρχει καμία εγγενής αντίφαση ανάμεσα στον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς και στον πολιτικό αυταρχισμό. Η άνοδος του ΑΚΠ έθαψε τελειωτικά την κεμαλική οικονομία με τον ισχυρό δημόσιο τομέα και το εκτενές πλέγμα ελέγχων της κοινωνίας. Ο νέος τουρκικός καπιταλισμός θα είχε πιο ανοιχτές αγορές παράλληλα με διευρυμένο κρατικό αυταρχισμό.

Ο πολιτικός θρίαμβος του ΑΚΠ στηρίχτηκε στην οικονομική και κοινωνική άνοδο των νέων επιχειρηματικών στρωμάτων από την καρδιά της Ανατολίας. Πλήθος μικρομεσαίων μονάδων με κέντρο βάρους στη μεταποίηση ήταν έτοιμες να εκμεταλλευτούν το φθηνό και άφθονο εργατικό δυναμικό με στόχο την εγχώρια αγορά, αλλά και με προοπτική εξαγωγών. Ήθελαν επιλεκτική προστασία της εγχώριας αγοράς, προσβάσεις στην πίστωση και πολιτική σταθερότητα. Ο Ερντογάν τους τα πρόσφερε αφειδώς, ενώ μοιράστηκε τον κοινωνικό συντηρητισμό και τη θρησκοληψία τους. Η κεντρική Ανατολία παραμένει η σπονδυλική στήλη του ΑΚΠ, όπως έδειξε το δημοψήφισμα.

Για την παραδοσιακή επιχειρηματική τάξη της Τουρκίας, με πρώτους τους ομίλους του Κοτς και του Σαμπάντζι, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δημιουργήματα του κεμαλικού καθεστώτος, ήθελαν να προστατεύσουν την κυριαρχία τους στον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα και να διατηρήσουν τις προσβάσεις τους στις διεθνείς αγορές. Οι ανερχόμενοι της Ανατολίας ήταν επικίνδυνοι.

Ο Ερντογάν κατόρθωσε να δημιουργήσει μια σύμφυση που δεν θέτει σε κίνδυνο την πρωτοκαθεδρία των μεγάλων ομίλων, αλλά επιτρέπει την άνοδο των υπολοίπων. Το πλαίσιο είχε ήδη τεθεί μετά την μεγάλη κρίση του 2001: γρήγορη εξυγίανση και επέκταση των τραπεζών, άνοιγμα των αγορών – με ισχυρή παρουσία του κράτους σε καίρια ζητήματα – έμφαση στις εξαγωγές και, κυρίως, φθηνοί μισθοί και άφθονα εργατικά χέρια. Κέρδη για όλους.

Η οικονομική μεταμόρφωση της Τουρκίας

Η τουρκική οικονομία έχει πλήρως μεταμορφωθεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Αν εξαιρέσουμε την παγκόσμια κρίση του 2007-9, οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν ταχείς και χωρίς τις έντονες διακυμάνσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Το ΑΕΠ έχει πλησιάσει τα 850 δις δολάρια, με μια σύνθετη οικονομική δομή στην οποία ο δευτερογενής τομέας καταλαμβάνει σχεδόν 30% και ο πρωτογενής περίπου 8%. Η Τουρκία είναι πλέον χώρα του αναπτυγμένου βιομηχανικού καπιταλισμού.

Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική, ιδίως μετά τη γιγαντιαία ελληνική κρίση. Το ελληνικό ΑΕΠ είναι σήμερα περίπου το ένα τέταρτο του τουρκικού, με τον δευτερογενή τομέα να βρίσκεται κάτω από το 15% και τον πρωτογενή γύρω στο 4%. Η τουρκική βιομηχανία, η μεταποίηση, οι κατασκευές και η γεωργία είναι σχεδόν δεκαπλάσιες των ελληνικών. Πιο απτή απόδειξη των τραγικά εσφαλμένων ιστορικών επιλογών που έχει κάνει η ελληνική αστική τάξη μετά το 1981, με την ψοφοδεή πρόσδεσή της στον φαντασιακό «σκληρό πυρήνα» της ΕΕ και της ΟΝΕ, δε μπορεί να υπάρξει.

Το βάρος της ανάπτυξης το σήκωσε φυσικά η τουρκική εργατική τάξη. Οι πραγματικοί μισθοί έχουν ανεβεί με πολύ χαμηλούς ρυθμούς, υπάρχει επίμονη ανεργία που σήμερα βρίσκεται γύρω στο 10% και οι εισοδηματικές ανισότητες είναι μεγάλες. Αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν εκατομμύρια ικανοποιητικά αμειβομένων θέσεων εργασίας, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, και μειώθηκε δραστικά η απόλυτη φτώχεια. Πολύ σημαντικό επίσης είναι ότι οι διαδοχικές κυβερνήσεις του ΑΚΠ σταδιακά δημιούργησαν ένα, έστω υποτυπώδες, πλαίσιο πρόνοιας στην υγεία, τις συντάξεις και την παιδεία. Αυτή είναι η υλική βάση της λαϊκής υποστήριξης προς τον Ερντογάν.

Οι «μεταρρυθμίσεις»

Όλα αυτά δεν αναιρούν φυσικά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η τουρκική οικονομία. Το κυριότερο είναι ότι η παραγωγικότητα της εργασίας ανεβαίνει με πολύ χαμηλούς ρυθμούς ώστε να μπορεί να στηρίξει την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών. Η παραγωγικότητα είναι ιδιαίτερα χαμηλή στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που βασίζονται στα φθηνά εργατικά χέρια και δε μπορούν να ακολουθήσουν την τεχνολογική πρόοδο του μεγάλου τουρκικού κεφαλαίου.

Λύση έχει βρεθεί για ένα διάστημα με τη βαθμιαία υποτίμηση της λίρας, δηλαδή κάνοντας ακριβώς αυτό που δε μπορεί η Ελλάδα εντός της ΟΝΕ. Αλλά αν πρόκειται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα η τουρκική βιομηχανία θα πρέπει να μετακινηθεί υψηλότερα στην παγκόσμια αλυσίδα προστιθέμενης αξίας. Πράγμα που σημαίνει «μεταρρυθμίσεις» σε βάρος της εργασίας και των μικρομεσαίων.

Παράλληλα, η Τουρκία έχει υψηλό ποσοστό κατανάλωσης στο ΑΕΠ, κάτι που απαιτεί μεγάλες τραπεζικές πιστώσεις, δεδομένου ότι οι μισθοί δεν ανεβαίνουν γρήγορα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η χώρα αντιμετωπίζει φαινόμενα χρηματιστικοποίησης, με κατάρρευση της αποταμίευσης και υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Τεράστια είναι επίσης η κερδοσκοπία στα εμπορικά ακίνητα και τη στέγαση. Μαζί με την αδυναμία της παραγωγικότητας, το αποτέλεσμα είναι η αύξηση των εισαγωγών και μεγάλο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Ως εκ τούτου η χώρα στηρίζεται σε αθρόες εισροές ξένων κεφαλαίων. Ο κίνδυνος μιας ξαφνικής και βαθιάς κρίσης στις εξωτερικές συναλλαγές είναι υπαρκτός.

Με δυο λόγια, ο τουρκικός βιομηχανικός καπιταλισμός εδραιώθηκε στα χρόνια του Ερντογάν, δημιουργώντας πλαίσιο συνύπαρξης ανάμεσα στα παλιά και τα νέα στρώματα. Οι αντιφάσεις του παραμένουν όμως τεράστιες και η οικονομική και κοινωνική του βάση είναι επισφαλής. Το τουρκικό κεφάλαιο απαιτεί εκ νέου «δομικές μεταρρυθμίσεις», όπως δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ο Μεχμέτ Σιμσέκ, ο επί των οικονομικών του ΑΚΠ.

Τα όρια του αυταρχισμού

Αυτό είναι το υπόβαθρο του αυταρχισμού του Ερντογάν που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά έχει χρόνια που εξελίσσεται με σταδιακή διάβρωση της δικαιοσύνης, της παιδείας και φυσικά του στρατεύματος. Από την πρώτη ώρα το ΑΚΠ επιδίωξε να καταλάβει το κράτος, ώστε να αναμορφώσει την κοινωνία σε συντηρητική βάση ευνοώντας τον επιχειρηματικό τομέα. Η ισλαμική ιδεολογία, με μια ισχυρή πρόσμειξη εθνικισμού, ήταν ο μοχλός για την πρόσδεση των λαϊκών στρωμάτων στην ανάπλαση του τουρκικού καπιταλισμού.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα δεν ήταν μάχη οπισθοφυλακής του Κεμαλισμού, όπως μερικοί φαντάστηκαν. Ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μερίδες ισλαμιστών για τον αυταρχικό έλεγχο του κράτους και ο Ερντογάν το αξιοποίησε ανελέητα. Το δημοψήφισμα όμως δεν του έλυσε προβλήματα και μάλλον του πρόσθεσε νέα. Μπορεί το αποτέλεσμα να ήταν οριακά υπέρ του Ναι, αλλά τα ποσοστά του Όχι ήταν συντριπτικά υπέρτερα στις κουρδικές περιοχές, υψηλά στις ακτές του Αιγαίου και πλειοψηφικά στις τρεις μεγάλες πόλεις, Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Σμύρνη.

Η πολιτική του ΑΚΠ έχει τελειωτικά χάσει τους Κούρδους για την Τουρκία. Έχει χάσει και τη μεσαία τάξη, καθώς και μεγάλα κομμάτια της μισθωτής εργασίας στα αστικά κέντρα. Για πρώτη φορά επίσης η τουρκική αντιπολίτευση έδειξε την ικανότητα να ενώνεται και να υπερασπίζεται τις δημοκρατικές κατακτήσεις του τουρκικού λαού. Υπάρχουν ενδείξεις εμφάνισης πραγματικού ρεύματος δημοκρατίας στη χώρα.

Είναι πιθανόν η σημερινή μορφή ισλαμικού αυταρχισμού της ελεύθερης αγοράς στην Τουρκία να έχει φτάσει στα όριά της. Αν προσθέσουμε και την αποτυχία του Ερντογάν στο διεθνές πεδίο – όξυνση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία χωρίς προοπτική επιτυχίας, επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες, επισφαλής συμμαχία με τη Ρωσία – είναι προφανές ότι η εξίσωση που καλείται να λύσει γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Η Τουρκία δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί γρήγορα, ακόμη κι αν δεν αντιμετωπίσει οικονομική κρίση την επόμενη διετία.

Τέλος, όσον αφορά την Ελλάδα, είναι απολύτως αναγκαίο οι ελληνικοί μηχανισμοί ισχύος να επιδείξουν σοβαρότητα. Θα ήταν λάθος να υπερτιμήσουν το μέγεθος της πιθανής αναταραχής στην Τουρκία, υποτιμώντας παράλληλα τη μετάλλαξη της τουρκικής οικονομίας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Ευφάνταστα γεωπολιτικά παιχνίδια με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι η συνταγή της καταστροφής, δεδομένης μάλιστα της αδυναμίας που έχει επιφέρει η κρίση. Μόνο χαμένη θα βγει η Ελλάδα αν επιτρέψει σε άλλους να τη χρησιμοποιήσουν στο θέμα αυτό.

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοψήφισμα τουρκία


Πόντος και Αριστερά 

Advertisements

April 19, 2017 Posted by | Ταγίπ Ερντογάν, Τουρκικό | Leave a comment

Η επιστήμη ως… ποντιακό ανέκδοτο

Πόντος και Αριστερά

marathτου Βασίλη Ξυδιά
από τον “Δρόμο της Αριστεράς”

Είναι επιστημονική, λέει, η διάκριση μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Εννοείται! Τόσο επιστημονική όσο ήταν και η διάκριση μεταξύ τρόικας και «θεσμών», «παλαιού» που φεύγει και «νέου» που έρχεται κ.ο.κ.! Το υπονόησε ο Όργουελ πως η Νέα Γλώσσα θα ήταν αριστερής κοπής, αλλά εμείς δεν τον πήραμε στα σοβαρά. Έτσι το κατάπιαμε κι αυτή τη φορά, αμάσητο: άλλο γενοκτονία, άλλο εθνοκάθαρση!

Η κοινή λογική λέει πως δεν μπορεί να υπάρξει εθνοκάθαρση χωρίς κάποια μορφή γενοκτονίας. Πως δεν είναι νοητό το ξεκαθάρισμα μιας περιοχής από τον επί χιλιετίες αυτόχθονα πληθυσμό (=εθνοκάθαρση) χωρίς τη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, εξόντωση ολόκληρου αυτού του πληθυσμού ή τμήματός του (=γενοκτονία).

View original post 372 more words

November 11, 2015 Posted by | Uncategorized | Leave a comment

Πατάται

September 7, 2012 Posted by | Uncategorized | Leave a comment

iSophoular

November 17, 2011 Posted by | Σοφουλάρ | Leave a comment

Εκλογάς τον Κούντουρον?

Απἐς σα κρύα τον Κούντουρον πως θα έρχουμες να ψηφίζωμε? Γαμώ ατς και τα πολιτικά ατών αντάμα. Οι δύος πα άμον τρανοί εσέβαν απές σο γραφείο τη Προέδρου να καλατσεύνε. Ντο θα λέγνε? Αούτο όλον στημένον εν να λέμε ααα ντ’εμορφα εποίκαν (οι δύος πα) και θα παιρνούν την σύμβασην. Συμβασην, εξερετεν ντο εν σύμβαση? Δεβάτε σον έφορον κιες και θα λέει σας…..

November 6, 2011 Posted by | Εκλογές | Leave a comment

Ο ποππάς ασό Σοφουλάρ π’ εκαψεν το Καρναβάλ

Ατός ( Γαβριήλ Γιαννούλης ) κι αν έτον χριστιανός ….

Χρόνια Πολλά από την χιονισμένη Αθήνα.

Αποκριές 2011

March 7, 2011 Posted by | Uncategorized | Leave a comment

Έξατε ντο είπεν ο Ποππάς?

Η Ρωμανία κι αν επέρασε ανθεί και φέρει κι’ άλλον.

 

Άτο χα

August 16, 2010 Posted by | Ποντιακά θέματα | , , , , | Leave a comment

Ιβάν πα ντο θες να σεν?

Ο Ιβάν Σαββίδης εξελέγη Πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων

Ιβάν Σαββίδης, 19 – Γιώργος Παρχαρίδης, 17

Η ενότητα του Ποντιακού Ελληνισμού αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ανάδειξη και πάλι του Ποντιακού ζητήματος στο προσκήνιο.

Αυτό είναι το μήνυμα της εκλογής του Ιβάν Σαββίδη ως Προέδρου στη Διεθνή Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων.

Η εκλογή πραγματοποιήθηκε σε έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε., που πραγματοποιήθηκε στην …

Αθήνα στις 3 Ιουλίου και κατά την οποία ο κ. Ιβάν Σαββίδης πλειοψήφησε με 19 ψήφους έναντι 17 του συνυποψήφιου του Πρόεδρου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος κ. Γιώργου Παρχαρίδη.

Ο κ. Παρχαρίδης αμέσως μετά την εκλογή έσπευσε να συγχαρεί τον κ. Σαββίδη και να δεσμευθεί ότι θα σταθεί δίπλα στις προσπάθειες που θα καταβάλλει ως Πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργάνου του Ποντιακού Ελληνισμού για την επίτευξη κοινών στόχων και την επίλυση κοινών προβλημάτων.

Όσον αφορά την εκλογή Αναπληρωτή Προέδρου, ο κ. Ιβάν Σαββίδης κάλεσε τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου να στηρίξουν ομόφωνα την επιλογή του Προέδρου της Π.Ο.Ε. κ. Παρχαρίδη. Αναπληρωτής Πρόεδρος εξελέγη με ψήφους 27 υπέρ έναντι 6 κατά ο κ. Αντωνιάδης Χρήστος.

Ενωτικό κάλεσμα προς όλους τους Ποντίους ανά την υφήλιο απετέλεσε και η προγραμματική ομιλία του κ. Ιβάν Σαββίδη που εκφώνησε ενώπιον των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου την επομένη Κυριακή 4 Ιουλίου.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τη Διεθνή Κοινότητα, η ανάδειξη της ιστορίας και του Πολιτισμού του Ποντιακού Ελληνισμού, η επίλυση ζητημάτων που απασχολούν τους ομογενείς των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ, καθώς και μια νέα στρατηγική ενότητας μέσα από μια νέα ενισχυμένη οργανωτική δομή με αιχμή του δόρατος τη νεολαία του Ποντιακού Κινήματος, είναι μερικά από τα θέματα που έθεσε κατά την προγραμματική του ομιλία.

“Έχουμε χρέος στους προγόνους μας και καθήκον προς τη Νέα Γενιά να πετύχουμε. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο όλοι μαζί. Κανένας δεν περισσεύει σε αυτό τον αγώνα” τόνισε σχετικά.

Η συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΙ.ΣΥ.Π.Ε. ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα, ενώ αναμένεται εντός του επόμενου μήνα η διαβούλευση των μελών για τον τόπο διεξαγωγής του 7ου Παγκοσμίου Συνεδρίου, σε 13 ακριβώς μήνες από σήμερα.

July 6, 2010 Posted by | Ποντιακά θέματα | , | Leave a comment

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ, ΚΑΠΑΔΟΚΩΝ

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ, ΚΑΠΑΔΟΚΩΝ

Επί 9 χρόνια επιβεβαιώνεται εκεί η ενότητα του ελληνισμού

Στα Παρχάρια επιβεβαιώνεται η ενότητα του ελληνισμού. Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπουν οι εκδηλώσεις που αναβιώνουν στο φυσικό πλάτωμα μέσα στην κατάφυτη ορεινή Ροδόπη, μετά το φυλάκιο της Νυμφαίας.

Ένα οδοιπορικό όπου φέτος ιδιαίτερα με όλο το θέμα της διεκδίκησης τηςέκτασης από το τέμενος της Νυμφαίας ως βακουφική περιουσία, έσπευσαν επί τόπου πάνω από 30 σωματεία Ποντίων, Καπαδοκών, Μικρασιατών, απ’ όλη την βόρειο Ελλάδα, ενώ οι μικροί παλαιστές του Δημοκρίτειου συλλόγου με τον προπονητή τους Θόδωρο Καρυπίδη πάλεψαν δίνοντας το δικό τους χρώμα στην εκδήλωση που είχε χορευτικές και μουσικές εκδηλώσεις που συντόνισε ο δραστήριος σύλλογος Ποντίων «η Τραπεζούντα» με τον πρόεδρό του Γιάννη Νικολαίδη. Η παραδοσιακή πάλη διεξήχθη, με μεγάλη επιτυχία, από τους νεαρούς αθλητές του συλλόγου πάλης Κομοτηνής ¨Δημοκρίτειο¨, οι οποίοι έφεραν πρόσφατα στην πόλη μας (7) μετάλλια τέσσερα χρυσά, δύο ασημένια και ένα χάλκινο υπό την εποπτεία των δύο προπονητών της ομάδας Καρυπίδη Θόδωρου και Γιάννη Μπάρμπα.

Θα άξιζε πάντως να επισημάνουμε ότι «βούλιαξε» ο χώρος από την προσέλευση 30 συλλόγων και εκατοντάδων επισκεπτών με Ι.Χ. απ όλη την βόρειο Ελλάδα.

Μοιράστηκαν πάνω από 1.500 μερίδες κριθαράκι με κρέας που ετοίμασαν οι γυναίκες ενώ οι επισκέπτες γεύθηκαν παραδοσιακά γαλακτοκομικά προϊόντα, σουβλάκια κ.α.

Από τις αρχές έδωσαν το παρών τους ο νομάρχης Άρης Γιαννακίδης, ο δήμαρχος Κομοτηνής Δημήτρης Κοτσάκης, ο υποδιοικητής του Δ΄Σ.Σ. Γιώργος Σοφιανίδης, ο διοικητής της 29ης Ταξιαρχίας Αθανάσιος Ζάχος, ο γραμματέας ΠΑΣΟΚ Γιώργος Μανανάς και άλλοι. Ούτε η περιφερειάρχης Θεοδώρα Κόκλα, ούτε άλλος εκπρόσωπος της Περιφέρειας παρέστη ή έστειλε μήνυμα, ενώ μήνυμα διαβάστηκε από τον βουλευτή Ευριπίδη Στυλιανίδη που δεν παρίστατο και οι 4.000 παρευρισκόμενοι αξιολόγησαν την στάση αυτή, του κράτους.

Το παραδοσιακό γλέντι πλαισιώθηκε από τους πλέον γνωστούς ερμηνευτές της Ποντιακής μούσας Πόλιο Παπαγιανίδη, Αδάμ Αποστολίδη και Στέλιο Ταϊρίδη στο τραγούδι, Φουντουκίδη Λάμπη, Μουτροπίδη Γιάννη, Λευτέρη Ξενητιάδη και Κατσικά Βασίλη στη λύρα, Κυριακάκη Δημήτρη στη γκάΐντα, Πόλιο Παπαγιαννίδη στο ζουρνά, και Νίκο Καλογερίδη και Νίκο Σακίδη στο νταούλι.

Την ποντιακή γαστρονομία που περιλάμβανε πιροσκία, πισία, τσιριχτά, κριθαράκι με κρέας, παραδοσιακό σουρβά, σουβλάκια και αρριάνι, επιμελήθηκαν με ιδιαίτερο μεράκι οι νεοαφιχθέντες Πόντιοι των τέως Σοβιετικών Δημοκρατιών, ενώ οι επισκέπτες για άλλη μια φορά είχαν την ευκαιρία να προμηθευτούν παραδοσιακά ποντιακά προϊόντα από την επιχείρηση παραδοσιακών προϊόντων ¨Ραγιάν¨ η οποία βρίσκεται στο νομό μας μια φορά το χρόνο, την ημέρα των Παρχαρίων.

Η εκδήλωση είχε και εκπαιδευτικό χαρακτήρα εφόσον οι επισκέπτες παρακολούθησαν τον παραδοσιακό τρόπο διαχείρισης της παραγωγής γάλακτος στον Πόντο και τον τρόπο παρασκευής γαλακτοκομικών προϊόντων με παραδοσιακά τρόπο και σαφώς τα τίμησαν, δοκιμάζοντάς τα.

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=57225

Πηγή

June 30, 2010 Posted by | Ιστορία | | Leave a comment

«Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»

#fullpost{display:inline;}

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα ήταν ελληνομαθής. Ο καρντάσης μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο μπακαλόγατος που θέλει να γίνει σουλτάνος, πάλι σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ξέρει Ιστορία. Ή τουλάχιστον ξέρει ο Φον Ρίμπεντροπ του ισλαμοφασισμού, ο Νταβούτογλου.

Ο Ρετζέπ όταν επισκέφθηκε την Ηγεμονία μας, ζήτησε γι’ άλλη μια φορά το Φετιχέ τζαμί στο Μοναστηράκι κι ο αφασιακός Γιώργος είπε ναι.

Λοιπόν αδέρφια, για να μάθετε αυτά που δεν ξέρει ο Γιώργος, το εν λόγω τζαμί δεν χτίστηκε από τους Τούρκους αλλά από Άραβες εμπόρους, που ζούσαν ειρηνικά ως κοινότητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, για τις λατρευτικές τους ανάγκες, πολύ πριν οι Τούρκοι δουν την από δω μεριά της Ελληνικής Λίμνης.

Όταν ο Μωάμεθ το 1452 κατέλαβε την Αθήνα, το Φετιχέ τζαμί ήταν ερείπιο. Ο ελληνομαθής Μωάμεθ λοιπόν, έχοντας επίγνωση της σημασίας της κατάληψης των Αθηνών, ως σύμβολο της κατάκτησης από αυτόν της ιστορικής πνευματικής πρωτεύουσας της Ελλάδας, αναστήλωσε το τζαμί και το αποκατέστησε ως χώρο λατρείας.

Το Φετιχέ τζαμί, αδέρφια, τόσο για τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όσο και για τους ισλαμοφασίστες επιγόνους του, συμβολίζει την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του τουρκικού Ισλάμ στην καρδιά της Ιστορικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι το ζωντανό σύμβολο της κατάκτησης της Αθήνας από τους πλιατσικολόγους και φονιάδες γιους του Ερτογρούλ.

Κανένα από τα καθεστωτικά βλακόμετρα δεν θα σας τα πει αυτά. Κανένας από τους κατοχικούς «σοσιαλιστές» μας δεν ψιθύρισε ούτε λέξη γι’ αυτό. Ούτε ένας έστω από το στελεχιακό ανέκδοτο, που αυτοαποκαλείται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ».

Η παραχώρηση αυτή είναι για τους Τούρκους ισλαμιστές πιο σημαντική από όλα τα πρωτόκολλα που υπέγραψαν με την παιδική χαρά που κυβερνά την χώρα μας.

Η πολιτική είναι συμβολισμοί, είπε κάποιος Γάλλος. Έτσι είναι. Και χειρότερο συμβολισμό σε χειρότερους καιρούς δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε.

Όταν τάχιστα απέλθουν οι βαρβαρίζοντες ψιλοηγήτορες μας, πιστεύω πως ο Αντώνης, που ξέρει Ιστορία κι έχει ελληνοπρέπεια, θ’ αφήσει το Φετιχέ τζαμί ως έχει, μουσείο.

Εκτός αν τ’ αδέρφια μας δεχθούν μια αξιοπρεπή τράμπα: να ξαναφωνάξει ο μουεζίνης από το Φετιχέ τζαμί και η Αγιά Σοφιά να δοθεί πίσω στους ενορίτες της, σε 20.000.000 Έλληνες ανά τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση, αδερφέ μου Ρετζέπ, έρχομαι να κουβαλήσω άμμο κι ασβέστη για το τζαμί του ρεσούλη σου.

Σήμερα όμως, μην ξεχνάτε, είναι 19η Μαΐου. Σαν σήμερα ο φονιάς γυναικοπαίδων, ο Χίμλερ των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα κι άρχισε η τελική φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κύριος συνεργάτης του ο Τοπάλ (κουτσός) Οσμάν, μια σπάνιας διαστροφής εγκληματική προσωπικότητα που ταίριαξε καλά με τον αμφιφιλόφυλο και σαδιστή αφέντη του. 350.000 Πόντιοι πέρασαν από το λεπίδι, το τουφέκι και τις πορείες θανάτου, ένα «Άουσβιτς εν ροή», όπως είπε ο Π. Ενεπεκίδης. Μια γενοκτονία αλά τούρκα, χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί ανωτερότητας της τουρκικής φυλής. Απλά πράγματα: φόνοι, βιασμοί και πλιάτσικο. Τους φονιάδες ακολουθούσε να ολόκληρο λογιστικό σύστημα διαχείρισης των κλοπιμαίων. Έγιναν μάλιστα αργότερα δίκες κατά αυτών που καταχράστηκαν μεγαλύτερο μερίδιο από ότι «δικαιούνταν» από τα ματωμένα υπάρχοντα των εξολοθρευμένων Χριστιανών.

Ένα άλλο οργανωμένο σύστημα σοφών άλλαζε τα ονόματα ακόμη και στο τελευταίο ρυάκι, στο τελευταίο ύψωμα. Ξέρανε και ξέρουν ότι είναι καταπατητές.

O Ερντογάν κρατά καλά την σκυτάλη του αίματος και της ατιμίας. Συνεχίζει την παράδοση του Κεμάλ και του χαλιφάτου, που παρά τις διαφορές τους, η παλιά και η «νέα» Τουρκία ενώνονται στο Φόνο, τους Βιασμούς και το Πλιάτσικο. Ο Ερντογάν διατηρεί την Ύβρι, διατηρεί αλώβητους τους μηχανισμούς της Γενοκτονίας. Αφού όμως ξέρει Ιστορία, γι’ αυτό ζητάει το Φετιχέ τζαμί, τότε θα ξέρει ότι μετά την Ύβρη, κάποια στιγμή έρχεται η Νέμεση.

Όμως, αδέρφια, υπάρχει κάτι που πολλοί δεν ξέρουν. Ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Τα μαυροφορεμένα παλικάρια του, οι αληθινοί γιοι του Διγενή Ακρίτα πολέμησαν στα σπίτια τους, στους λόγγους και στις σπηλιές. Με τα γυναικόπαιδα ανάμεσα τους σε επικές πορείες πέρασαν στον Καύκασο, όπου πολλές φορές οι Μπολσεβίκοι σύμμαχοι του Κεμάλ τους παρέδιδαν στους Τούρκους. Έγιναν ολοκαυτώματα σε σπηλιές και σπίτια – άπαρτα κάστρα. Ο Πόντος, αδέρφια, έπεσε με το ντουφέκι στο χέρι.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής λοιπόν, μνημονεύω τους Αετούς των Βουνών του Πόντου, τους Οπλαρχηγούς του Αντάρτικου του Πόντου, τιτάνιες μορφές του Ελληνισμού, τέκνα της ανάγκης αλλά και της τιμής: Αιμίλος Κατόγλου, Στυλιανός, Αλέξανδρος Παλτόγλου, Ανέστης, Νικολής, Ηλίας, Παντελής, Κούρτος, Κεχαγιάς, Χασαρλού, Κωστής Παμπούλογλου, Γεώργιος Τσαχαλού, αδελφοί Ανέστης και Θεόφιλος, Σαρής, Ελευθέριος Κούρπαλη, Αναστάσιος Εγρίπελι, Χρύσος Τζορακλής, Παντελής Τζιμελής, Θεόφιλος Τζάλης, Ουζούν Φίτες, Ιωάννης Γιαγπασανλής, Στυλιανός Κοσμίδης , Ευάγγελος Ιωαννίδης, Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, καπετάν Τσιρίπς Τσιφλίδης, Ιστύλ αγάς (σημ Εν Κρυπτώ : Ιστίλ Αγάς (φωτογραφία) και Στυλιανός Κοσμίδης είναι το ίδιο πρόσωπο) και τόσοι άλλοι. Βάλτε μπροστά από κάθε όνομα το καπετάν. Στο δίλημμα αντίσταση ή υποταγή επέλεξαν την Αντίσταση.

Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι πάστα είναι αυτοί οι άνθρωποι του Λαού μας, οι Ακρίτες των Ακριτών, ακούστε κι αυτό: Οι Πόντιοι από την Τσάλκα, πέρασαν με το τουφέκι στο χέρι κι έχτισαν ξανά τα χωριά τους στον Καύκασο. Ανύπαρκτες τότε οι επαφές με την Ελλάδα. Χριστιανοί, Έλληνες το φρόνημα και τουρκόφωνοι. Γρυ Ελληνικά. Ήταν το αποτέλεσμα του είδους της πίεσης που δέχτηκαν από τους Τούρκους. Ο Θεοχάρης Κεσίδης, αυτός ο σπουδαίος μελετητής του Πλάτωνα, μας αφηγήθηκε λοιπόν μια μέρα το εξής: Μια επιτροπή της τότε Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε έρευνα και καταγραφή των γλωσσών που μιλούσαν οι πληθυσμοί των ΕΣΣΔ και των γλωσσών που θα επιθυμούσαν να διδάσκονται. Πήγαν λοιπόν και στην Τσάλκα, που όλοι ήξεραν πως ήταν τουρκόφωνη. Μαζευτήκανε λοιπόν στο κεφαλοχώρι σ’ ένα κρατικό κτίριο η επιτροπή κι οι κεφαλές των Ποντίων. Λέει λοιπόν ένας τύπος της επιτροπής ως αυτονόητο, «γλώσσα που μιλάτε, τουρκικά» και πάει να το συμπληρώσει στο έντυπο. Μέσα σε μια δυσοίωνη σιωπή, πλησιάζει ένας γέρος Πόντιος και ρίχνοντας μια τρομερή γροθιά στο τραπέζι, τους είπε σε άπταιστα τούρκικα: «Αν θέλετε να γυρίσετε ζωντανοί στη Μόσχα, ελληνικά θα γράψετε ότι μιλάμε κι ελληνικά θέλουμε να διδασκόμαστε»! Αυτό σημαίνει τραντέλενοι.

Μ’ αρέσουν οι χοροί κι οι μουσικές του Λαού μας. Όλες. Μα όταν βλέπω κι ακούω την σέρα, τον Πυρρίχιο, όταν βλέπω να πάλλονται οι τελαμώνες και να βροντούν τα μαχαίρια και τους τραντέλενους, τους τρανούς Έλληνες, να χτυπούν ρυθμικά τις μπότες τους, καθώς φωνάζει ο Αρχηγός τα παραγγέλματα και να προχωρούν σκυφτοί κι ύστερα ολόρθοι στην συμβολική επίθεση, ενώ ο κεμετζές κλιμακώνει την Μάχη, ανατριχιάζω.

Λελεύω σας, αδέρφια και σήμερα θα πάρω το τεμέτερον μου, για να κάνουμε μουχαπέτ και να χύσουμε λίγο κρασί στους παππούδες σας.

www.antinews.gr

*Στην πρώτη φωτογραφία ο καπετάνιος Ευάγγελος Ιωαννίδης (Κιουμους Ματεν).

«Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»

May 23, 2010 Posted by | Πόντος | , | Leave a comment

%d bloggers like this: